<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
<channel><generator>iloblog 1.0</generator><title>sathya.nu Feed</title><link>http://blog.koehoorn.net/</link><description>“Wij  willen graag een bijdrage leveren aan innerlijke groei zodat mensen een geïnspireerd  leven kunnen leiden.”</description><item><title>Sneeuw</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=9</link><description><![CDATA[ Sneeuw valt vlok voor vlok en de wind speelt ermee. De schommelstoel in de tuin danst op het ritme van die zelfde wind. Zo wordt sneeuw en schommelstoel verbonden, door een onzichtbare kracht. Ook het gras doet mee, het wordt bedekt met een witte laag. Ik zit binnen en kijk naar buiten waar dit schouwspel zich afspeelt. Buiten, binnen, ik, sneeuw, wind en zelfs schommelstoel. Is alles wel wat het lijkt? Nee ik bedoel niet dat er geen sneeuw, wind, enz bestaat. En toch vraag ik mij af… als ik even mijn gedachten laat voor wat ze zijn, even net onder de radar doorkijk is er geen binnen en buiten, geen ‘ik’ die aangewezen kan worden zoals je naar een arm kan wijzen. Eigenlijk is er ‘niets’ en het rare is dat uit dit niets in één keer alles te voorschijn komt. Er is niets dat buiten het bewustzijn zich manifesteert. Alles maar dan ook alles is ingesloten. Het is harder gaan sneeuwen en ik zit binnen en kijk hoe de sneeuw een laagje vormt tegen het glas wat de grens tussen binnen en buiten markeert.  Namasté  
 ]]></description><pubDate>Sat, 04 Feb 2012 10:38:13 +0100</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>Het hart van spiritualiteit.</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=8</link><description><![CDATA[  Ik zit rechtop met mijn beide handen op mijn hoofd, als met
mijn handen in het haar en mijn blik als in een trance. Ik kijk naar een foto
die aan de muur hangt. Een foto gemaakt in Nepal van de Boddinath tempel. De
afbeelding is dertig bij dertig centimeter en laat een mooie blauwe lucht en
een stupa zien. Gebedsvlaggetje wapperen in de wind en op de stupa zijn de "ogen van Boeddha" geschilderd. Deze lijken mij recht aan te kijken. Mijn
aandacht is in deze ogen gevangen. Hoe anders dan hier speelt spiritualiteit
zich daar gewoon af in het hart van de samenleving, een onmiskenbaar onderdeel
van het straatbeeld. In het Westen valt mij vaak op dat er een splitsing wordt
gemaakt tussen het dagelijks leven en bijvoorbeeld spiritualiteit. Ook al lijkt
het steeds meer geaccepteerd, toch houden veel mensen het graag ‘prive’. Ik
weet nog goed hoe ik een aantal jaren geleden een schilderij maakte. Het was de
eerste keer dat ik het gevoel had dat ik er ook woorden in moest schrijven. Verschillende
woorden kwamen in mij op en verschenen op het doek. Ook het woord ‘spiritueel’
verscheen maar toen ik hier later een soort afscheidskaart van maakte voor mijn
toenmalige werk heb ik het woord veranderd in ‘ontwikkeling’. Geheel niet op
mijn gemak met het woord. Anderen zouden misschien kunnen denken dat ik
zweverig was geworden en dat klopte niet met het beeld dat ik graag wilde op
houden. “Een beeld op houden”, ja doen we dat niet allemaal, bewust of
onbewust. We dragen maskers om veilig achter te verschuilen zodat we thuis echt
kunnen zijn wie we denken te zijn. We spelen letterlijk verschillende rollen en
raken degene die we ten diepste zijn kwijt. We hebben geleerd wie we zijn aan
de hand van onze ervaringen en besluiten die we hebben genomen vroeg in ons
leven. Zo ontstaat de wereld om ons heen en geven we waarde aan ons zelf. De idee
van wie we zijn is daarmee een feit. Het komt mij altijd vreemd over dat er ook
een periode is geweest waarin er nog geen “ik” was, met een naam, een
geschiedenis (identiteit). Kleine kinderen hebben geen benul van wie ze zijn,
sterker nog als je hele kleine kinderen een stip op hun voorhoofd plakt en voor
de spiegel zet. Wijzen ze niet op hun eigen voorhoofd maar op de stip in de
spiegel en toch bestaat het kind. Daarna komt de fase waarin kinderen zeggen
‘trein van Tim’, in plaats van dat het van “mij” is. Het kind en zijn of haar
‘identiteit’ zijn nog niet geïntegreerd. 
Na verloop van jaren zijn we zo gewend aan het idee dat we zijn wie we
zijn, dat we nauwelijks nog vraagtekens zetten bij de manier waarop we onszelf
denken te kennen. Het zetten van die vraagtekens is voor mij precies het punt waar
‘spiritualiteit’ betekenis heeft. Niet als onderdeel van mijn leven maar als
het leven zelf. Met twee voeten op de aarde, heel tastbaar en nieuwsgierig als
het jonge kind naar wat is.  

 Spiritualiteit heeft zijn wortels in het Latijnse woord "spiritus", wat geest betekend. Voor mij gaat spiritualiteit dus over het
onderzoeken van de geest. Met andere woorden: kloppen mijn gedachten over wie
“ik” denk te zijn wel? Bestaat er wel een binnen en een buiten wereld? Of is
beide een product van mijn gedachten, waarmee ik door middel van projectie, de (buiten)wereld
om mij heen creëer? En soms last van heb. 

 Steeds vaker ontmoet ik mensen die moe worden van het
ophouden van hun maskers? De maskers om te zorgen dat ze gelukkig zijn er erbij
kunnen horen, hoe dat er ook uitziet. Er komt blijkbaar een moment waarop we
voelen dat deze masker ons niet gaan brengen wat we er van hadden verwacht. Dat
we uiteindelijk vanuit onze kern willen leven, als het leven zelf. Dat we ons
weer her-inneren wie we werkelijk zijn. Dit is voor mij het hart van
spiritualiteit en dit hart zit in ieder van ons.   

 De “ogen van boeddha” laten mijn blik weer los en kijken mij
vol mededogen aan. Gaat het niet precies om dit, namelijk werkelijk contact
waarin we ons als mens verbonden voelen met elkaar, de wereld en alles wat
daarin verschijnt. Is dit niet wat het hele kleine kind ervaart wanneer hij vol
ontzag en verwondering door de tuin loopt. Spiritualiteit is geen doel, geen middel,
het is het leven zelf.  

 Namasté.  - Johan -  
 ]]></description><pubDate>Fri, 29 Apr 2011 12:14:39 +0200</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>Alleen maar dit!</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=7</link><description><![CDATA[  Als
ik me op mijn zij draai zie ik in rood verlichte cijfers dat de wekker 5:00 uur
aangeeft. 

 Ik
ben met de gedachte “er is alleen maar dit” wakker geworden. Een aantal dagen
geleden ben ik naar Jeff Foster geweest in de Oranje kerk, Amsterdam. Ik had
verwacht dat de kerk vol zou zijn. In mijn beleving is Jeff een bekende persoon
in de wereld van Non-dualiteit, de kerk was half gevuld. Jeff begint met de
vraag wie hier voor het eerst is en ik steek mijn hand op. Daarna steekt Jeff
zijn eigen hand op nadat hij de vraag gesteld heeft wie er voor de laatste keer
naar zijn bijeenkomst is gekomen. Vanaf het begin dat hij plaatst genomen
heeft, bekruipt mij een raar gevoel. Het is net of ik naar mezelf zit te kijken
in de persoon van Jeff. Woorden die uit zijn mond komen voelen als de mijne
maar ik zit hier en hij daar.  

 “Er
is alleen maar dit”, hoor ik opnieuw in mijn hoofd. Wat is dat eigenlijk
‘alleen maar dit”? Mijn ene been ligt half opgetrokken over mijn andere been.
Ben ik zelf zo vreemd gaan liggen? Eigenlijk kan ik niet zeggen dat ik gekozen
heb voor deze houding, ik lig zo en ben me nu bewust van deze houding. Op mijn
rug liggend, richt ik mijn aandacht op wat er zich op dit moment afspeelt. Nu
het weer vroeger licht wordt fluiten de vogels er lustig op los, er is dus
fluiten. Er is ademen, in en uit. Kloppen van het hart, klop, klop, klop. Er is
liggen, gedragen worden door het bed. Een gedachte komt voorbij, de CV ruist
door de buizen, zoemen. Alleen maar dit!, alleen maar… dat is ongelofelijk veel
en allemaal in dit moment, NU. In de directe ervaring van “dit” niet te scheiden
in een ik hier en een vogel daar, alleen maar dit. De grens waar ik op hou en
mijn dekbed begint is verdwenen, er is alleen maar dit. Ik kan niet de woorden
vinden om dit over te brengen en het is zo duidelijk en eenvoudig. Zo eenvoudig
dat iedereen het dagelijks meemaakt. Waarschijnlijk niet bewust omdat onze
geest de gaten gewoon opvult met een gedachte zodat we het niet eens opmerken. Ik
begin te lachen om hoe eenvoudig dit is. Vanuit het perspectief van de zoekende
geest is het onmogelijk “alleen maar dit” te ervaren. Mijn geest maakt zich een
voorstelling hoe het zou moeten zijn en gaat opzoek, daarmee zie ik niet wat
zich direct voor mijn neus afspeelt. Nu mijn geest rust in “alleen maar dit”,
valt de zoeker in mij als vanzelf weg. En als de zoeker er niet meer is, is er
dus niemand meer die iets zoekt en iets moet vinden. Wat overblijft is de directe ervaring van
“dit” wat dat ook is. Het is zo simpel dat mijn geest het niet kan geloven! Is
dit alles? Ja en tegelijk radiaal anders. 

 De
rood verlichte cijfers vragen om aandacht. 7:00 uur, tijd om op te staan. De
dag is begonnen als een uitdrukking van DIT.    - Johan - 
 ]]></description><pubDate>Fri, 15 Apr 2011 13:26:27 +0200</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>De zachte stem van je hart</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=6</link><description><![CDATA[ De stem van mijn hart spreekt tot de jouwe Zachtjes fluisterend komen deze woorden; Laat je geest zijn gang maar gaan, angstig danst hij in het rond. Je hoeft niet bang te zijn me te verliezen. Ik ben altijd dicht bij jou en ga nergens heen. Word stil en herinner mij. Ik wacht rustig af en ben er als je mij nodig hebt. LIEFDE van het ene hart tot het andere hart. Zo dichtbij en in de kern gelijk.  - Johan -  
 ]]></description><pubDate>Mon, 28 Feb 2011 08:30:11 +0100</pubDate><category>gedichten</category></item><item><title>Eén met het leven.</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=5</link><description><![CDATA[  Soms heb
ik het gevoel dat ik gewoon wat moet schrijven en ja als ik dan achter mijn
laptop zit word ik vooral afgeleid door gedachten. Gedachten over dat het wel
zinnig moet zijn en indruk moet maken. Ik hoef de inspiratie alleen maar na te
zwaaien want deze is dan al de deur uit. 

   

 Buiten
schijnt voor het eerst weer de zon, er zit een vogel op het hek achter in mijn
tuin. Er klinkt
gefluit. Het geluid bereikt mij moeiteloos en geboeid sla ik het concert gade. Deze
vogel doet waar hij goed in is, nu vooral fluiten. Hij lijkt helemaal niet
gevangen in allerlei gedachten over hoe hij zou moeten fluiten en of het wel
mooi klinkt, heerlijk. Deze vogel is één met het leven.  

   

 Mijn
aandacht komt weer terug bij mijn laptop en is staar naar het nog lege scherm.
Voor een ogenblik sluit ik mijn ogen, ga rechtop zitten en laat bewust elke
gedachte los. Elke opdracht om iets op dit papier te krijgen laat ik los. Er
verschijnt een glimlach rond mijn mond. In mijn geest rijst het beeld van de
Bodhi boom op. Ook deze doet precies waar bij goed in is, namelijk groeien.
Elke voorjaar ontluiken de bladeren en in het najaar valt het blad om in de
winter volledig in rust te zijn. De Bodhi boom vraagt zich niet af wat zijn
levendoel is. Hij is simpelweg, één met het leven. 

   

 Mijn
vingers raken de toetsen en er komen vragen in mij op:    Wat is
mijn doel? En wie of wat ben ik? Gedachten, die steeds maar komen en gaan.  

 Maar wat
komt en gaat niet? Is er altijd, los van gedachten.  

   

  Het
gevoel dat ik besta, één met het leven.   

 Hoe kan
ik er toch steeds weer overheen kijken.  - Johan -  
 ]]></description><pubDate>Mon, 21 Feb 2011 15:01:50 +0100</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>Mijn IK versus het mysterie van het ZIJN</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=4</link><description><![CDATA[  Mijn Ik kijkt naar binnen 

 Mijn Ik kijkt naar binnen en
zoekt.. 

 Zoekende en voorgeprogrammeerd tot
het vinden van een Mooie ontdekking. 
Een Ik in de zoektocht.. naar minstens een Engel of een bijzondere zielenredder 

   

 Mijn Ik draait constant om zichzelf
en zoekt in zichzelf 

 Hopeloos op zoek.. 

 Hopeloos op zoek naar het mysterie
van het Zijn 

   

 Plotseling ervaar Ik een inzicht 

 Om de eenvoudige reden dat het Zijn
simpelweg “is”.. zal het zich ook niet laten “vinden” 

   

 Is mijn IK versus het mysterie van
het ZIJN .. in staat deze zoektocht te stoppen? 

 is de gedachten die in mijn altijd zoekende
IK weer opkomt..     - Wendy -  
 ]]></description><pubDate>Mon, 21 Feb 2011 14:58:24 +0100</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>Topje van de ijsberg</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=3</link><description><![CDATA[  Buiten is
het land bedekt onder een laag sneeuw. Het land eronder goed weggestopt.  

 De wind
stuift en doet met de sneeuw wat het wil. In mij waait ook een wind, de wind
van emotie. Vanochtend voelde ik mij boos, en er is een verhaal dat gaat over
“waarom zij wel!” 

 Ik vraag
mij af wat er eerder is, de boosheid of mijn verhaal die deze boosheid inkleurt.
Gedachten die voeding geven aan de emotie.  

   

 Alsof
deze boosheid het topje van de ijsberg is, lijk ik uitnodigt te worden om
nieuwsgierig te ontdekken wat er in mij gezegd of gezien wil worden. Ik keer
mijn aandacht naar binnen om stil te luisteren naar wat er zich zal aandienen.
Al snel wordt mijn aandacht naar het midden van mijn borst getrokken. Het is
net alsof er iemand een grote knoop naar binnen probeert te duwen. Wanneer ik
mij richt op deze pijn gaat er een rilling door mij heen, de angst voor wat er
komen gaat. Ik adem een keer goed in en uit en blijf bij hetgeen zich in mij
beweegt. Mijn geest probeert nog een snelle oplossing te vinden om te verklaren
waar dit allemaal overgaat. Helaas als ik bij de ervaring blijft lost dit niets
op.  

 Dan het
monster maar recht in de ogen kijken. 

 Ik laat
het pijnlijke gevoel helemaal toe, het verhaal valt weg en mijn “boosheid”
voelt zich (h)erkend. Mijn lijf ontspant en als sneeuw voor de zon verdwijnt de
pijn in mijn borst en daarmee mijn boosheid. 

   

 Emoties,
ze zijn er om mij te vertellen hoe het met mijn interne landschap gaat.
Liefdevol wachten ze af tot ik ga kijken naar wat er in mij gezien wil worden. 

 Ik wilde
maar al te graag af van pijnlijke emotie maar ze wijzen mij de weg, de weg naar
heelheid.  Het is
avond en de zon schijnt over het prachtige besneeuwde landschap en kleurt de
avond rood. De wind is gaan liggen, ook in mij.  - Johan -  
 ]]></description><pubDate>Sun, 23 Jan 2011 15:40:00 +0100</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>Wie ben ik?</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=2</link><description><![CDATA[  Een jaar geleden kwam ik een boek tegen over Non-dualiteit
van Sri Nisagadatta Maharaj, i am that.  

 Non-dualiteit betekent niet twee. Het gaat in deze traditie
over eenheid. Omdat ik mij al enkele jaren bezig houd met zelfontwikkeling en
spiritualiteit werd mijn verlangen naar de waarheid en eenheid goed
aangewakkerd door deze zienswijze.  

 Ik las over mensen die steeds dezelfde vragen leken te
stellen en het antwoord was, hoewel in veel hoedanigheden gegeven, ook steeds
hetzelfde. De idee van eenheid, alles is één en komt en gaat vanuit deze ene
bron liet mij niet los. 

   

 Ik heb lang gedacht dat ‘ik’ geen ‘spirituele’ zoeker was.
Dat was iets voor mensen die een goeroe zochten, verre reizen naar Ashrams
maken en dat was ik dus niet.  

 Wat mij wel erg bezig hield was de vraag: ‘wie ben ik?’ een
manier om zelfonderzoek te doen naar je ware aard of zo je wilt naar
verlichting. Ik ging op zoek naar het antwoord. 

   

 Ik wist hoe ik moest mediteren en zelfonderzoek moest doen
en stelde de vraag ‘wie ben ik’ keer op keer. Mijn meditaties werden
aanzienlijk langer. Hield ik het in het begin 15 minuten vol, nu kon ik wel 2
uur bezig zijn met het antwoord op deze vraag. Prachtige ervaringen van leegte,
ruimte, liefde en zelf een vorig leven trokken aan mij voorbij maar geen
antwoord op de vraag. Was ik een zoeker geworden? Het antwoord laat zich raden. 

   

 Het mooie is dat sommige vragen van een antwoord kunnen
worden voorzien zoals de bovenstaande vraag. Een vraag als ‘Wie ben ik?’ kan
eigenlijk alleen beantwoordt worden met het tegenovergestelde. Met andere
woorden wat ben ik niet. Zolang de geest zich richt op het antwoord van deze
vraag kan het niet gegeven worden. Het echte antwoord op deze vraag ligt in de stilte net na het vraagteken, buiten
het bereik van de geest en daarmee buiten het bereik van onze taal. Alles wat
je over het mysterie van je ware aard zou willen zeggen is niet toereikend. 

   

 Wat ik nu op de vraag ‘Wie ben ik’ kan zeggen is: ‘ik ben’
en zelf dat is niet de hele waarheid. Ben of ZIJN komt het meest in de buurt
maar geeft de volheid en de levendigheid van wat IS niet weer.  Johan  
 ]]></description><pubDate>Fri, 24 Dec 2010 15:52:59 +0100</pubDate><category>teksten</category></item><item><title>Ik denk dus ik besta</title><link>http://iloapp.koehoorn.net/blog/blog?Home&amp;post=1</link><description><![CDATA[  Ik denk dus ik besta!  -Descartes-       



 Op zoek naar geluk, gevangen in de illusie van
gedachten, aannames en emotionele reactiepatronen vraag ik mij af: Hoe voorkom ik
dat een druppel opdroogt? 

  Samsara  

 Het antwoord is eenvoudig: Door
hem in de oceaan te gooien. 

   

 Wat is een druppel? en wat is de
oceaan? 

 Er is maar  één  

   

 De vraag verdampt 

 er is simpelweg geen vraag meer 

 Alleen het ené. 

   

 Het open veld van Bewustzijn. 

   

   

 Johan 
 ]]></description><pubDate>Tue, 21 Dec 2010 16:41:56 +0100</pubDate><category>gedichten</category></item></channel>
</rss>
